Umiłowani w Chrystusie Panu,
Drodzy
Rodacy żyjący poza granicami naszej Ojczyzny!
Są w roku takie dni, kiedy
szczególnie mocno powracają wspomnienia rodzinnego domu. Kiedy w Polsce płoną
listopadowe znicze, a na ulicach pojawiają się biało-czerwone flagi, również
daleko od kraju nasze myśli biegną ku bliskim, rodzinnym stronom i miejscom, z
których wyrastamy. Ojczyzna powraca w języku, którego nauczyli nas rodzice, w
pieśniach śpiewanych przed laty, w modlitwie, którą nieraz po raz pierwszy
wypowiadaliśmy przy matce i ojcu.
Listopad jest miesiącem
szczególnie znamiennym w dziejach Polski. W jego pierwszych dniach nawiedzamy
groby naszych bliskich i tych, którzy oddali życie za Ojczyznę. Pamiętamy o
nocy listopadowej 1830 roku, kiedy podjęto walkę o wolność utraconego państwa.
A przede wszystkim powracamy do 11 listopada 1918 roku, gdy po 123 latach
zaborów Polska odzyskała niepodległość. Nie przyszła ona łatwo. Zrodziła się z
ofiary wielu pokoleń, z ich odwagi, wytrwałości, pracy i nadziei. Swój udział
mieli w tym również rodacy rozsiani po świecie, którzy nie przestali wierzyć,
że Polska znów będzie wolna.
Dlatego 11 listopada obchodzimy
Narodowe Święto Niepodległości. Jest to dzień radości i wdzięczności, ale także
odpowiedzialności. Ojczyzna nie jest jedynie miejscem zapisanym w dokumentach
ani wspomnieniem minionych lat. Jest wspólnym domem, który otrzymaliśmy od
poprzednich pokoleń i który mamy przekazać następnym. Kochać Polskę to pamiętać
o jej historii, pielęgnować dobro, szanować drugiego człowieka i troszczyć się
o jedność mimo różnic.
Drodzy Rodacy! Wiem, ile trudu i
serca wkładacie w codzienne życie z dala od rodzinnych stron. Dziękuję Wam za
uczciwą pracę, za troskę o rodziny, za polską mowę obecną w Waszych domach, za
podtrzymywanie wiary i tradycji. Dziękuję rodzicom i dziadkom, którzy
opowiadają dzieciom o Polsce, oraz kapłanom, osobom konsekrowanym i wszystkim
zaangażowanym w polskie wspólnoty. Odległość nie przekreśla więzi. Polska żyje
także tam, gdzie biją serca jej synów i córek.
W tych dniach Rada Stała
Biskupów, zatroskana o sytuację w kraju, przypomniała, jak bardzo potrzebujemy
dzisiaj dialogu, wzajemnego szacunku i narodowego pojednania. Miłość do
Ojczyzny nie może wyrażać się w pogardzie wobec innych ani w języku nienawiści.
Nasza historia uczy, że największe dobro rodzi się wtedy, gdy potrafimy nieść
wspólne brzemiona, a nie występować jedni przeciw drugim. Niech ta troska o
pokój i zgodę łączy nas wszystkich, niezależnie od miejsca zamieszkania.
Proszę Was zatem: módlcie się za
Polskę. Módlcie się za tych, którzy nią kierują, o mądrość, odpowiedzialność i
pragnienie dobra wspólnego; módlcie się za rodziny, młodych i wszystkich,
którzy przeżywają trudności. Kto może, niech włączy się 10 listopada w
zaproponowany przez biskupów dzień postu i pokuty w intencji pokoju społecznego
i pojednania. A w Święto Niepodległości niech w naszych domach i świątyniach
zabrzmi wdzięczna modlitwa: „Boże, coś Polskę…”.
Wszystkich Was serdecznie
pozdrawiam: rodziny, dzieci i młodzież, ludzi starszych i samotnych,
duszpasterzy i całe wspólnoty polonijne. Zapewniam Was o mojej osobistej,
codziennej modlitwie. Niech Najświętsza Maryja Panna, Królowa Polski, wyprasza
naszej Ojczyźnie pokój, a Wam i Waszym bliskim potrzebne łaski.
Z serca Wam błogosławię.
† Robert ChrząszczBiskup Pomocniczy Archidiecezji KrakowskiejDelegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej
